….เมื่อคนเราเดินทางมาถึงวัยหนึ่งจึงได้ค้นพบว่า…..

….สิ่งที่หาได้ยากจริง ๆ ไม่ใช่เงิน แต่คือมื้ออาหารที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากัน ตอนเด็ก ๆ เรามักรู้สึกรำคาญเสียงวุ่นวายในบ้าน แม่ถามนั่นถามนี่ไม่หยุด พ่อก็เล่าเรื่องเดิม ๆ ที่เราเคยฟังมานับครั้งไม่ถ้วน ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะอาหารด้วยกัน แล้วก็ยังมีเสียงใครสักคนคอยเร่งว่า “รีบกินสิ อาหารจะเย็นหมดแล้ว!”

….ตอนนั้นเราเอาแต่คิดว่า อยากโตเร็ว ๆ อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง อยากออกไปใช้ชีวิตข้างนอก

และในที่สุด…เราก็โตขึ้นจริง ๆ มีงานมีเรื่องให้ต้องรับผิดชอบ ลูกก็มีโลกของลูก พี่น้องต่างก็แยกย้ายกันไปมีครอบครัวของตัวเอง เมื่อคิดอยากนัดกินข้าวกันสักมื้อ จึงเพิ่งรู้ว่า สิ่งที่จัดการยากที่สุดไม่ใช่การเลือกร้านอาหาร

แต่คือการหาวันและเวลาที่ทุกคนสามารถมาพร้อมกันได้

….เรามักคิดเสมอว่า “ยังมีเวลาอีกมาก” แต่กลับลืมไปว่า การเปลี่ยนแปลงที่เงียบที่สุดของชีวิตก็คือ

วันหนึ่ง เก้าอี้รอบโต๊ะอาหาร อาจไม่ได้มีคนนั่งเต็มเหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะฉะนั้น ถ้ามีเวลา กลับบ้านไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อนะ เพราะความสุขบางอย่าง ในวันที่เรายังมีมันอยู่ อาจดูธรรมดาจนเราไม่ทันใส่ใจ

….แต่เมื่อวันหนึ่งมันหายไป เราจึงจะรู้ว่า สิ่งธรรมดาที่เราเคยมองข้าม แท้จริงแล้วเรียกว่าความพร้อมหน้าพร้อมตา

และบางที มื้ออาหารธรรมดา ๆ มื้อหนึ่ง อาจเป็นความทรงจำล้ำค่าที่สุดของชีวิต เพราะ “เก้าอี้รอบโต๊ะอาหาร อาจไม่ได้มีคนนั่งเต็มเหมือนเดิมอีกแล้ว!”

ขอขอบคุณเจ้าของบทความ.....นุสนธิ์บุคส์…