6:18 AM เช้าของวันจันทร์ที่ 23 มีนาคม 2026 นั่งบนโต๊ะของห้องนอน โต๊ะตั้งติดหน้าต่าง บนโต๊ะมีกาแฟ ยี่ห้อเฟร้นโรส จะดื่มกาแฟวันละแก้วทุกเช้า การดื่มกาแฟจะไม่เติมน้ำตาลและครีม ถามตัวเองดื่มกาแฟทุกเช้าติดกาแฟไหม ดื่มทุกเช้าวันไหนไม่ได้ดื่ม ความรู้สึกชีวิตขาดบางอย่าง แต่สำหรับผมที่บอกว่า “ไม่ติด” เพราะการตื่นจากที่นอนบางเช้า ลืมทำกาแฟ บางครั้งปล่อยเวลาล่วงไป เกินชั่วโมง ความรู้สึกการขาดการดื่มกาแฟเฉยๆ

หลายปีจำไม่ได้ ทุกอาหารมื้อเย็น จะดื่มไวน์ “ชาโดเนย์” เย็นๆ กับอาหารมื้อเย็นแก้วหนึ่ง แต่วันหนึ่งเปิดตู้เย็นไม่มีไวน์ก็รู้สึกเฉยๆ จากวันนั้นเลิกดื่มมาเกิน 10 ปี แต่ถ้ามีปาร์ตี้อาจจะดื่มสักแก้ว

ผมหยุดเขียน หยิบแก้วกาแฟซิบ มองดูทะเลภายใน และสะพานโกลเด้นเกจ ภูเขารอบๆ และหลังคาบ้านมากบ้านลงสู่อ่าวต่างเงียบสงบ บ้านแต่ละหลังจะมี ปล่องไฟ เป็นรูป 4 เหลี่ยม จากห้องชั้นล่าง ที่จุดปล่องไฟ (ปล่อยไฟ) ยาวสูงเลยหลังคา เหมือนที่บ้าน และบ้านอื่นๆ เมืองผมอยู่ ชื่อเมือง El Cerrito เป็นเมืองติดกับเบิร์คเล่ย์ มีเมืองอัลบานี่คั่น ปกติช่วงหน้าหนาวอากาศจะเย็น บางคนก็จุดไฟ แต่สำหรับผมกับแม่บ้านตอนซื้อบ้านใหม่ๆ เกิน 40 ปี อากาศหนาวจะจุดไฟ แต่เป็นช่วงฤดูแรกของการย้ายมาอยู่ หลังจากนั้นไม่เคยจุดไปอีกเลย

ยุคโน้นอาจเปิด Heater แต่ก็เลิกเปิดนานแล้วเหมือนกัน

เหตุผลเริ่มชินกับการเปลี่ยนแปลงของอากาศ หลังบ้านเป็นภูเขา ทางลงประมาณ ¼ ไมล์ เป็นทะเลภายใน อากาศรอบๆ เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ถ้าหนาวก็ไม่นาน เพียงใส่เสื้อหนาว อยู่ในบ้าน นั่งดูทีวี ความรู้สึกหนาว เฉยๆ

หยิบกาแฟซิบ มองดูรูปฝาห้องมีรูปหลานชาย 3 คน เป็นลูกของลูกสาว แพทย์หญิงสุภัคร สุขกสิกร สำหรับลูกสาว เคยเล่า ช่วงไปเรียนภาษาไทย ที่วัดพุทธานุสรณ์ เมืองฟรีมอนต์ ไกลจากบ้านผมขับรถประมาณ 45 นาที สำหรับความตั้งใจให้ลูกสาวเกิดที่อเมริกา ได้ไปเรียนภาษาไทย จากครูนักเรียน ครู มาจากเมืองไทย ถือว่าเป็นโอกาสที่ดี

พูดถึงอาชีพครู ผมเคยเป็นครูหัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์อยู่หลายปี ผมจบ กศ.บ. (การศึกษาบัณฑิต) จากบางแสนระหว่างสอน เคยเล่าไปเรียนภาษาอังกฤษที่ AUA เตรียมตัวมาเรียนปริญญาโทที่วิทยาลัยรัฐ ออริกอน 1969

เพื่อนหลายคนในเมืองไทย บอกกับผมว่าผมสูญเปล่าทางการศึกษา เรียนจบ กศ.บ. การศึกษาบัณฑิต ปี 1970 จบปริญญาโทที่ Eastern Oregon College ไม่ได้ใช้วิชาทางการเล่าเรียน สอนหนังสืออีกเลย

ผมค้านในใจ ผมสอนหนังสือและพฤติกรรมให้ลูกผมแทนการไปสอนเป็นอาชีพ ลูกผม 2 คน ลูกสาวลูกชายเกิดในอเมริกาทั้งคู่ ผมพูดภาษาไทยสอนภาษาไทย แต่ลูกทั้งสองก็ไปเรียนภาษาไทย

ลูกสาวอาชีพจบหมอที่อังกฤษเคมบริดจ์ หมอในอเมริกาหลังจากจบเกรด 12 เรียนหมอ ใช้เวลาอีก 11 ปี จบไฮสกูลเกรด 12 สอบเข้าเรียนหมอที่เรียกว่า เตรียมแพทย์สอบได้เรียน 4 ปี จบเตรียมแพทย์แล้วสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เรียนหมอ สอบได้เรียนอีก 4 ปี จบ MD รวมเวลา 8 ปี ยังทำเงินไม่ได้ ต้องเป็นหมอฝึกงานหาความรู้และประสบการณ์ อีก 3 ปี หลับจบ 3 ปี รวมเวลา 11 ปี จึงเข้าทำงานเป็นหมอรักษาคนไข้ได้ รวมเวลา 11 ปี หลังจากจบไฮสกูล

สำหรับลูกชายจบปริญญาเอก สอนมหาวิทยาลัยซานดิเอโก้

ผมหยุดพักเขียน เดินไปโต๊ะทำงานห้องหน้าบ้าน ถือกาแฟติดมือ หยุดพักนั่งพักที่โต๊ะทำงาน มองลอดหน้าต่าง บนถนนรถวิ่งขึ้นลง มองไกลเห็นสะพานเบย์บริดจ์ ต่างจากห้องเขียนหนังสือ มองเห็นสะพานโกลเด้นเกจอย่างเดียว และทะเลภายใน

ผมกลับมานั่งเขียนหนังสือ มองดูนาฬิกา 9:43 AM แดดจ้า มองดูธรรมชาติสวยงาม แต่เช้านี้ต้นไม้ไม่ไหวติงด้วยลม มองไกลผ่านทะเลภายใน มีภูเขาเป็นแนวสูง โคนสะพานริสม่อน

อดขอบคุณธรรมชาติที่มอบความสวยงามตามธรรมชาติ ให้ชีวิตเนที่ทำให้ความสงบทางใจเกิดขึ้น ช่วงบางวันเช้าเย็น จากหน้าต่างรั้วบ้านมีต้นไม้ปกคลุม บางวันมีกระรอกวิ่ง บางวันมีนกกาเกาะบนสายไฟ แต่วันนี้ไม่มีนกกาและกระรอก

รั้งที่ผมกล่าว เป็นรั้วของบ้าน ตรงกลางรั้วผมจะกางเน็ตระหว่างเสาร์ 2 ต้นของรั้วทุกช่วงเย็น ผมจะซ้อมตีกอล์ฟ ตรงที่ผมซ้อมกอล์ฟ จะทำตาข่ายสูงกว่ารั้ว 3 เมตร และตาข่ายจะคลุมรั้วยื่นจากแผ่นรั้วราวๆ 1 เมตร เวลาซ้อมกอล์ฟ ลูกกอล์ฟจะได้ไม่ถูกรั้วทำให้เกิดเสียงดัง เพราะตาข่าย

บางวันหลังจากซ้อมตีกอล์ฟประมาณ 50 ลูก หยุดตี เดินขึ้นไปศาลาทรงไทย ตรงกลางมีที่อาบน้ำ น้ำในสระทำให้อุ่นและร้อนได้ ที่อาบน้ำเป็นบ่อพลาสติกสำเร็จรูป มีนั่งในอ่าง อาบได้หลายคน อย่างอาบน้ำหยุดใช้มานานมาก

รอบๆ อ่างอาบน้ำ สร้างศาลาทรงไทยครอบ ข้างๆ สามารถมองเห็นทะเลภายใน ผมทำเป็นที่พัดกอล์ฟ แตะวางกระถางต้นไม้กั้น วางโต๊ะ ติดกับศาลา ติดต้นไม้ใหญ่ สำหรับนั่งดูวิว อ่าว ทะเลภายใน สะพานริสม่อน เกาะทะเลภายใน

ผมหยิบฮอตช็อกโกแลต ซิบ เงยหน้ามอง ดูรูปครอบครัว หลานชาย 3 คน คณิต ส่งรูปมาจากมหาวิทยาลัยเคนาดาเมื่อเดือนที่แล้ว สำหรับผมมหาวิทยาลัยที่ผมอยากแนะมหาวิทยาลัยไกลจากบ้าน อยู่หอ สัมผัสประสบการณ์ใหม่ๆ