6:10 AM เช้า นั่งบนโต๊ะของห้องนอน โต๊ะตั้งติดหน้าต่าง บนโต๊ะมีกาแฟยี่ห้อ เฟร้นสโรส จะดื่มกาแฟวันละแก้วทุกเช้า การดื่มกาแฟจะไม่เติมน้ำตาลและครีม ถามตัวเอง ดื่มกาแฟทุกเช้า ติดกาแฟไหม คำว่าติด ถ้าเป็นประเภทกาแฟ ดื่มทุกเช้า วันไหนถ้าไม่ได้ดื่ม ความรู้สึกชีวิตขาดบางอย่าง แต่สำหรับผมที่บอกว่า “ไม่ติด” เพราะตื่นจากที่นอน บางเช้าลืมทำกาแฟ บางครั้งปล่อยเวลาล่วงไปเกินชั่วโมงความรู้สึกการขาดการดื่มกาแฟเฉยๆ

หลายปีจำไม่ได้ ทุกอาหารมื้อเย็นจะดื่มไวน์ “ชาโดเน่ย์” เย็นๆ กับอาหารมื้อเย็นแก้วหนึ่ง แต่วันหนึ่งเปิดตู้เย็น ไม่มีไวน์ก็รู้สึกเฉยๆ จากวันนั้นเลิกดื่มมาเกิน 10 ปี แต่ถ้ามีปาร็ตี้อาจจะดื่มสักแก้ว

ผมหยุดเขียนหยิบแก้วกาแฟซิบ มองดูทะเลภายใน และสะพานโกลเด้นเกจ ภูเขารอบๆ และหลังคาบ้านมากบ้านลงสู่อ่าง ต่างเงียบสงบ บ้านแต่ะหลังจะมี ปล่องไฟเป็นรูป 4 เหลี่ยม จากห้องชั้นล่างที่จุดไฟ (ปล่องไฟ) ยาวสูงเลยหลังคา เหมือนที่บ้าน และบ้านอื่นๆ เมืองผมอยู่ ชื่อ เมือง EL Cerrito เป็นเมืองติดกับเบิร์คเล่ย์ มีเมืองอัลบันนี่ คั่น ปกติช่วงหน้าหนาวอากาศจะเย็น บางคนก็ก่อไฟ สำหรับผมกับแม่บ้านตอนซื้อบ้านใหม่ๆ เกิน 40 ปี อากาศหนาวจะจุดไฟ แต่เป็นช่วงฤดูแรกของการย้ายมาอยู่ หลังจากนั้นไม่เคยจุดไฟอีกเลย

ยุคโน้นอาจเปิด Heater แต่ก็เลิกเปิดนานแล้วเหมือนกัน

เหตุผลเริ่มชินกับการเปลี่ยนแปลงของอากาศ หลังบ้านเป็นภูเขา ทางลงประมาณ ¼ ไมล์ เป็นเกาะทะเลภายใน อากาศรอบๆ เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ถ้าหนาวก็ไม่นาน เพียงใส่เสื้อหนาวอยู่ในบ้าน นั่งดูทีวี ความรู้สึกหนาวเฉยๆ

หยิบกาแฟซิบ มองดูรูป ฝาห้อง มีรูปหลานชาย 3 คน เป็นลูกของลูกสาว แพทย์หญิงสุภัคร สุขกสิกร สำหรับลูกสาวเคยเล่า ช่วงไปเรียนภาษาไทยที่วัดพุธานุสรณ์ เมืองฟรีมอนต์ ไกลจากบ้านผม ขับรถประมาณ 45 นาที สำหรับความตั้งใจให้ลูกสาวเกิดที่อเมริกา ได้ไปเรียนภาษาไทย จากครูนักเรียน ครูมาจากเมืองไทย ถือว่าเป็นโอกาสที่ดี

พูดถึงอาชีพครู ผมเคยเป็นครูหัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์อยู่หลายปี ผมจบ กศ.บ. (การศึกษาบัณฑิต) จากบางแสน ระหว่างสอบ เคยเล่าไปเรียนภาษาอังกฤษ ที่ AUA เตรียมตัวมาเรียนปริญญาโทที่วิทยาลัยรัฐออริกอน 1969

เพื่อนหลายคนในเมืองไทย บอกกับผมว่า ผมสูญเปล่าทางการศึกษา เรียนจบ กศ.บ. การศึกษาบัณฑิต ปี 1970 จบปริญญาโทที่ Eastern Oregon College ไม่ได้ใช้วิชาทางการเล่าเรียนสอนหนังสืออีกเลย

ผมค้านในใจ ผมสอนหนังสือและพฤติกรรมให้ลูกผมแทน การไปสอนเป็นอาชีพ ลูกผมสองคน ลูกสาว ลูกชาย เกิดในอเมริกา ทั้งคู่ผมพูดภาษาไทย สอนภาษาไทย แต่ลูกทั้งสองก็ไปเรียนภาษาไทย

ลูกสาวอาชีพจบหมอที่อังกฤษ เคมบริดจ์ หมอในอเมริกา หลังจากจบเกรด 12 เรียนหมอ ใช้เวลาอีก 11 ปี จบไฮสกูลเกรด 12 สอบเข้าเรียนหมอ ที่เรียกว่าเตรียมแพทย์ สอบได้ เรียน 4 ปี จบเตรียมแพทย์แล้ว สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เรียนหมอ สอบได้เรียนอีก 4 ปี จบ MD รวมเวลา 8 ปี ยังทำเงินไม่ได้ ต้องเป็นหมอฝึกงาน หาความรู้ และประสบการณ์อีก 3 ปี หลังจบ 3 ปี รวมเวลา 11 ปี จึงเข้าทำงานเป็นหมอรักษาคนไข้ได้ รวมเวลา 11 ปี หลังจากจบไฮสกูล

สำหรับลูกชาย จบปริญญาเอก สอนมหาวิทยาลัยซานดิเอโก้

ผมหยุดพักเขียนเดินไปโต๊ะทำงาน ห้องหน้าบ้านถือกาแฟติดมือ หยุดพัก นั่งพักที่โต๊ะทำงาน มองลอดหน้าต่าง บนถนนรถวิ่งขึ้นลง มองไกลเห็นสะพานเบย์บริดจ์ ต่างจากห้องเขียนหนังสือ มองเห็นสะพานโกลเด้นเกจอย่างเดียวและทะเลภายใน

ผมกลับมานั่งเขียนหนังสือ มองดูนาฬิกา 9:43 AM แดดจ้า มองดูธรรมชาติสวยงาม แต่เช้านี้ ต้นไม้ไม่ไหวติงด้วยลม มองไกลผ่านทะเลภายใน มีภูเขาเป็นแนวสูง โคนสะพานริสม่อน

อดขอบคุณธรรมชาติ ที่มอบความสวยงามตามธรรมชาติให้ชีวิตเห็นที่ทำให้ความสงบทางใจเกิดขึ้น ช่วงบางวันเช้าเย็น จากหน้าต่างรั้วบ้าน มีต้นไม้ปกคลุม บางวันมีกระรอกวิ่ง บางวันมีนกกาเกาะบนสายไฟ แต่วันนี้ไม่มีนกกาและกระรอก

รั้วที่ผมกล่าวเป็นรั้วของบ้าน ตรงกลางรั้ว ผมจะกางเน็ตระหว่างเสาร์ 2 ต้นของรั้ว ทุกช่วงเย็น ผมจะซ้อมตีกอล์ฟ ตรงที่ผมซ้อมกอล์ฟ จะทำตาข่ายสูงกว่ารั้ว 3 เมตร และตาข่ายจะคลุมรั้ว ยื่นจากแผ่นรั้วราวๆ 1 เมตร เวลาซ้อมกอล์ฟ ลูกกอล์ฟจะได้ไม่ ถูกรั้วทำให้เกิดเสียงดัง เพราะตาข่าย

บางวันหลังจากซ้อมตีกอล์ฟประมาณ 50 ลูก หยุดตี เดินขึ้นไปศาลาทรงไทย ตรงกลางมีที่อาบน้ำ น้ำในสระทำให้อุ่นและร้อนได้ ที่อาบน้ำ เป็นที่อาบพลาสติกสำเร็จรูป มีนั่งในอ่าง อาบได้หลายคน อ่างอาบน้ำหยุดใช้มานานมาก

รอบๆ อ่างอาบน้ำสร้างศาลาทรงไทยคลุม ข้างๆ ที่สามารถมองทะเลภายใน ผมทำเป็นที่พัดกอล์ฟ ใช้แตะวางกระถางต้นไม้กั้นวางโต๊ะ ติดกับศาลา ติดต้นไม้ใหญ่ สำหรับนั่งดูวิวอ่าวทะเลภายใน สะพานริสม่อน เกาะทะเลภายใน

ผมหยิบฮอตช็อกโกแลตซิบ เงยหน้ามองดูรูปครอบครัว หลานชาย 3 คน คณิต รูปส่งมาจากมหาวิทยาลัยแคนาดา เมื่อเดือนที่แล้ว สำหรับผมมหาวิทยาลัยที่ผมอยากแนะ มหาวิทยาลัยไกลจากบ้าน อยู่หอ สัมผัสประสบการณ์ใหม่ๆ