วันนี้เดินทางมาร่วมประชุมธรรมทูตคฤหัสน์วิถีพุทธ และประชุมสมัชชาสงฆ์ไทยในอเมริกา ณ วัดมงคลรัตนาราม เมืองแทมป้า รัฐฟลอริดา วันนี้มีเวลาจำกัดมาก อีกทั้งเปลี่ยนเวลา เร็วกว่า ลอสแองเจลิส 2 ชั่วโมง การเดินทางก็อดนอนมาทั้งคืน ไว้สัปดาห์หน้าจพเล่าเรื่องกิจของสงฆ์ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ทว่าวันนี้ หลวงพ่อจึงขอเสนอบทภาวนาสั้นๆ เพื่อเป็นแนวทาง สำหรับทุกคน ชอบประโยคไหน ถูกใจประโยคใด เลือกและนำไปใช้ได้ไม่สงวนสิทธิ์จร้า

วันนี้…ขอให้ใจเบา และเบาใจกว่าเมื่อวาน

วันนี้… ขอให้แผ่เมตตา มากกว่าความโกรธ

วันนี้…ขอให้เข้าใจผู้อื่น มากกว่าตัดสินด้วยอคติความชอบ-ชั่ง

วันนี้…ขอให้ปล่อยวางให้โล่ง โปร่ง และเบา มากกว่าการยึดมั่น ถือครอง

วันนี้…ขอให้ทุกลมหายใจ เป็นก้าวเล็ก ๆ

ที่เดินเข้าใกล้ความสงบภายในอย่างอ่อนโยน

จงอยู่กับลมหายใจอย่างใบไม้ที่อยู่กับสายลม ไม่ต้าน ไม่ดึง เพียงรับรู้ และเป็นไปตามธรรม

เมื่อใจหยุดเรียกร้อง โลกทั้งใบก็เงียบลง

และในความเงียบนั้น เราจะได้ยินเสียงธรรมดังชัดที่สุด

ชีวิตมิใช่การครอบครอง แต่คือการเรียนรู้ที่จะจากลา ยิ่งเข้าใจความพลัดพราก

ยิ่งเห็นคุณค่าของปัจจุบัน

ดอกไม้ไม่ได้ทุกข์ เพราะมันร่วงโรย

แต่ใจคนต่างหากที่ทุกข์ เพราะอยากให้มันอยู่ตลอดไป

ความสงบมิได้อยู่บนยอดเขา หรือซ่อนอยู่ในป่าลึก แต่อยู่ในใจที่หยุดวิ่งตามความอยาก

หากวันนี้ยังมีลมหายใจ จงใช้มันเพื่อสร้างความดี เพราะวันพรุ่งนี้

ยังเป็นเพียงเรื่องที่ยังมาไม่ถึง

แสงอาทิตย์ยามเช้า ไม่เคยเร่งให้ดอกไม้บาน ธรรมชาติมีเวลาของมัน ชีวิตเราก็เช่นกัน

บางครั้งคำตอบของชีวิต มิได้อยู่ที่การค้นหา แต่อยู่ที่การหยุดนิ่ง แล้วมองเห็นสิ่งที่มีอยู่แล้ว

เมฆเคลื่อนผ่านท้องฟ้า ความคิดเคลื่อนผ่านจิตใจ อย่าหลงเป็นเจ้าของเมฆ

อย่ายึดถือความคิดว่าเป็นตัวเรา

จงมีเมตตา แม้กับผู้ที่ไม่เข้าใจเรา

เพราะคนที่ขาดความเข้าใจ ย่อมต้องการความเมตตามากที่สุด

ความแก่สอนให้เรารู้จักเวลา

ความเจ็บสอนให้เรารู้จักร่างกาย

ความตายสอนให้เรารู้จักความจริง

แต่ปัญญาสอนให้เราอยู่กับทุกสิ่งอย่างสงบ

ค่ำคืนมิได้มืดมน สำหรับผู้ที่มีแสงธรรมในใจ เช่นเดียวกับชีวิตที่ไม่อ้างว้า สำหรับผู้มีสติเป็นเพื่อน

ยิ่งถือมาก ใจก็ยิ่งหนัก ยิ่งวางได้ ใจก็ยิ่งเบา ชีวิตทั้งชีวิต บางครั้งต่างกันเพียงคำว่า “วาง”

อย่ากลัวความเปลี่ยนแปลง เพราะสายน้ำที่หยุดไหล ย่อมไม่อาจหล่อเลี้ยงชีวิตได้

เมื่อมองดวงดาวบนฟากฟ้า จงระลึกว่าเราก็เป็นเพียงผู้เดินทางชั่วคราว ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ ไม่มีสิ่งใดควรค่าแก่การยึดมั่นเกินไป

พระครูธรรมธรไสว

562-249-3789